Thrando

Na op jonge leeftijd uit zijn gemeenschap verbannen te zijn, ging de avontuurlijk-hongerige Thrando op zoek naar zijn lot. Gewapend met een boog, een dolk en een zwaard, reisde hij zijn eigen wereld af, op zoek naar de volgende uitdaging. Toen hij na jaren van reizen een probleem bevocht tussen een tovenaar en hijzelf, kreeg Thrando het voor elkaar om niet meer dood te kunnen gaan. Deze zegening en vloek tegelijk heeft hem uit meerdere situaties gered.

Na 1846 jaar van strijd, intriges, en verkenning, kwam Thrando op de Vortex. Deze portaal wereld was totaal nieuw voor hem, en daarnaast had het een aantal nare uitwerkingen op hem. Zijn onsterfelijkheid, scheen niet echt meer te werken. Na een aantal confrontaties met Orcs, ondoden en andere wezens, kwam hij tot de conclusie dat hij wel degelijk verwondt kon worden, en daarnaast, kon sterven. De eerste dag van zijn aankomst, besloot hij zich aan te sluiten bij de factie van het Element Lucht. Dit element beviel hem het best, wegens de vrijheid die hij kon behouden. Toen op de eerste dag van de Bijeenkomst der Elementen nog nieuwe factieleden werden aangevallen, maakte hij zich berucht door zijn schietzuiverheid. Geruchten gingen al snel over de Vortex dat er een verrader van het Element Hout in Pegasus zat. Meerdere pogingen om hem over te halen naar Hout, mislukten. Toen, op de eindveldslag van 1003, de zogenaamde Elven Alliantie een wetgeving had weten te bemachtigen, brak de hel los. Twalf, de toenmalige Factie Generaal en Leider der Militia, aangevallen werd door elven, ondernam Thrando meteen actie, en beschermde zijn Generaal door de elven neer te schieten. Dit zou hem duur komen te staan, want hij werd daarna beschuldigt van Hoogverraad, Moord en Bedrog.

Op de Moots werd hij vrijgelaten, en met een excuus van de Elven Raad weer in ere hersteld. In de tijd tussen de Norn bijeenkomst en de Highlander bijeenkomst, gebeurde er iets vreselijks met Thrando. Nog steeds avontuurlijk als hij was, ging hij er met een aantal vrienden op uit, om een oud amulet terug te halen uit de klauwen van een te lang levende Demoon.

Velen sneuvelden die dag. Bij de laatste steek van zijn giftige dolk, erfde Thrando een nieuwe Genensamenstelling. Eerst nog onbekend, maar binnen een maand zeer zeker zichtbaar.

Zijn haar kleurde van fel blond naar nacht zwart. Zijn hoektanden groeiden naar puntige vampirische proporties, uit zijn eerst gladde voorhoofd, staken nu twee bloederige horens.

Pijn en aggressie waren nu de dagelijkse onderwerpen op het programma van de elf. Dagen, weken, maanden vocht hij om controle te behouden over zijn lijf, en zijn geest. Van zijn eerst vriendelijke, vrije geest, was niet meer over dan achterdocht, woede aanvallen en een haatlust tegen iedereen die hem in zijn weg stond.

Na de Highlander Moots, verdween Thrando naar Moralltach, een land waar hij eerder was geweest, en nog zaken te doen had, met meerdere gildes. Na een verdwijning van een gilde na bezoek van een demoon, is er niets meer van hem gehoord...